WOW… een heel laag verzuimcijfer

Met ongeveer 6% zitten we duidelijk lager dan veel andere organisaties in de zorgsector. Een resultaat om samen bij stil te staan.

Omkijken naar elkaar
Dat gebeurt natuurlijk niet vanzelf. Het is het resultaat van heel veel kleine én grote inspanningen van collega’s in de hele organisatie. Van leidinggevenden die aandacht hebben voor hun team. Van collega’s die naar elkaar omkijken. Van teams die samen oplossingen zoeken. En van medewerkers die, ook als het even tegenzit, blijven kijken naar wat wél mogelijk is.

Bij Sevagram geloven we dat aandacht het verschil maakt. Aandacht voor vitaliteit, werkplezier, balans en duurzame inzetbaarheid. Niet alleen wanneer iemand uitvalt, maar juist ook om verzuim te voorkomen of korter te laten duren. Want gezond en met plezier kunnen werken is belangrijk. Voor jezelf, voor je collega’s én voor onze bewoners.

POW
Een mooi voorbeeld daarvan is het programma Perspectief op Werk (POW). Zie het kadertje in deze FLITS. POW ondersteunt collega’s die al langere tijd verzuimen en moeite hebben om weer stappen richting werk te zetten. In workshops werken deelnemers aan zelfvertrouwen, inzicht in hun mogelijkheden en het hervinden van perspectief. Samen kijken we naar wat iemand nodig heeft om weer in beweging te komen. Niet vanuit druk, maar vanuit aandacht, vertrouwen en mogelijkheden.

Dat past precies bij wie we als Sevagram willen zijn: een organisatie waar mensen gezien worden.

Daarom vooral een groot woord van dank aan iedereen die hieraan bijdraagt. Samen zorgen we ervoor dat Sevagram niet alleen een fijne plek is om te wonen, maar ook om te werken. En daar mogen we best een beetje trots op zijn met z’n allen!

Lees hieronder het verhaal van Michelle over hoe POW haar heeft geholpen:

Werk, studie en privé uit balans
 

Dat een burn-out ook bij jonge mensen kan voorkomen, blijkt uit het verhaal van Michelle Oberjé. De 36-jarige werkt al vijf jaar bij Sevagram waarvan sinds een jaar bij locatie Oranjehof. “Ik ben begonnen als ondersteuner, daarna werd ik assistent en een jaar geleden ben ik gestart met de opleiding Verzorging niveau 3. Een studie starten als je net een zoontje hebt van een jaar is achteraf gezien niet de beste combinatie. Ik kreeg het simpelweg allemaal niet meer gecombineerd. Toen we ook nog eens privé een enorme financiële tegenslag kregen te verwerken, werd me alles te veel. Maar ik wilde ondanks alles toch alle ballen in de lucht blijven houden. Uiteindelijk sliep ik niet meer en was het onverantwoord om te gaan werken.”



De leidinggevende van Michelle wees haar al vrij snel op het programma Perspectief op Werk (POW). “Achteraf gezien was dit te snel. Ik zat nog heel slecht in mijn vel. Ik was op zoek naar rust en dat kon alleen door bijvoorbeeld mijn studie te stoppen. Dat wilde ik per se niet. Uiteindelijk heb ik tijdens de workshops wel geleerd om voor mezelf op te komen en grenzen durven aan te geven. Daarnaast heb ik privé een aantal zaken veranderd. Ik vond dat ik iedere dag ons huis moest poetsen en ook iedere dag moest leren. Als je om de dag poetst en drie keer per week studeert, hou je ontzettend veel tijd over om andere dingen te doen die ontspannen. Zelf zag ik dit niet zo, daar heeft het programma me goed bij geholpen. Verder heb ik een goede band met mijn leidinggevende. Dat is ook heel belangrijk in het herstelproces. Hij stond iedere keer klaar voor me, wilde weten hoe het met me ging en waar hij bij kon helpen. Hierdoor voel je je ook gehoord.”

Grenzen durven stellen
Het was voor Michelle niet gemakkelijk om in een groep je verhaal te vertellen. “Maar ik vond het wel fijn dat het een groepsprogramma was. Het laat zien dat je niet de enige bent die niet meer in staat is om te werken. Belangrijke vragen als: wat kan ik doen om weer beter te worden, wat wil ik met mijn leven en wat maakt mij gelukkig, kwamen aan bod. De trainers waren daarbij super.” Na drie weken thuis te zijn geweest ging Michelle weer aan het werk. Dat was vrij snel. “Ik weet niet of het programma hierbij geholpen heeft. Het zit gewoon in me om weer zo snel mogelijk aan de slag te willen. Dat is overigens ook mijn valkuil. Maar door grenzen te durven stellen en ook privé de dingen anders aan te pakken, gaat het wel een stuk gemakkelijker dan voorheen. Over een jaar is mijn opleiding klaar en dan krijg ik weer extra tijd om nog meer te ontspannen.”