Categorie: Leuke anekdotes en verhalen

• Kort interview met Han Schuffelers-Siebers, bewoonster van Licht en Liefde. 
  
  

Han, ik weet dat je een echte Maastrichtse bent. In welke buurt ben je opgegroeid? En heb je er goede herinneringen aan?
Sint Pieter. Hele goede herinneringen heb ik daar aan.

Kom je er nog wel eens?
Bijna iedere week. Mijn zusje woont er. Mijn vader heeft er een huisje gekocht, dat is van mijn zus en mij en mijn zus woont er.

Vind je dat Sint Pieter erg veranderd is?
Zeker. Vroeger speelden we trefbal op de Luikerweg. Verstoppertje en al die dingen, koekerellen, knikkeren. We rolschaatsten. Dat is allemaal niet meer. Iedereen zit nu achter een schermpje.

Wat zijn je beste herinneringen aan vroeger?
Carnaval. Dan zorgde mijn moeder dat ze haringen in een pot had ingemaakt. En mijn vader was helemaal gek van Carnaval. Dus we kregen het met de paplepel naar binnen. Een keer had mijn vader zich laten grimeren en een verentooi op zijn hoofd gezet. Toen mijn zusje en ik naar de voordeur gingen, stond hij daar, hij zei niks en wij waren gewoon bang voor hem.

Ik heb ook goede herinneringen aan de Koompe. Dat was een grote weide waar nu het politiebureau is. Het was daar niet netjes aangeharkt, het stond vol wilde bloemen en er fladderden vlinders. Daar speelden we. Ik herinner me van vroeger ook de saamhorigheid.

Zou je in deze tijd nog jong willen zijn?
Nee, nu niet. Er komt geen fatsoenlijke bloem meer uit de grond, alles wordt gespoten. En dan die oorlog in het Oosten.

Welke levensles zou je de jeugd van nu willen meegeven?
Niet egoïstisch zijn.

Lijk je meer op je moeder of meer op je vader?
Qua uiterlijk meer op mijn vader en qua innerlijk op mijn moeder. Ze hadden een winkel op de Luikerweg. Woninginrichting. Ze verkochten Candexstoffen, daar liet mijn moeder jurkjes van maken, en heel veel Artifort meubels. Kamerbreed tapijt ook, daarmee waren ze een van de eersten.

Mijn vader was zijn tijd vooruit. Mijn moeder zat achter de naaimachine. En er was een dienstbode, die kwam ´s ochtends om acht uur, dat was een soort nanny voor ons. Ze was wel dik, maar echt een schat van een mens.

Je ziet nog maar heel weinig. Hoe is dat gekomen?
Dat is begonnen in de vierde klas van de lagere school. De juffrouw kwam naar mijn moeder om te vertellen dat ze had gemerkt dat ik slechte ogen had, dat ik niet op het bord kon kijken. Toen kwam de dokter en die zei niet rechtuit wat er was. Hij fluisterde het bij mijn moeder in het oor. Wat ik heb heet retinitis pigmentosa. Daarbij groeit er pigment over je netvlies en dat kunnen ze er niet afhalen.

Wanneer we ´s avonds op de Luikerweg verstoppertje speelden, moest ik hem altijd zijn, want ik zag niks in het donker. Nachtblindheid treedt al snel op als je pigmentosa hebt. Samen met kokerzicht, het kleiner worden van je gezichtsveld.

In de loop van de jaren is het steeds verder achteruitgegaan. Maar heel langzaam. Ik heb bij gehandicapte kinderen gewerkt, in de Abtstraat, daar heb ik nog nachtdiensten gedraaid voor 25 kinderen, dan ging ik daar in het donker op de fiets heen. Mijn man Paul was architect, die had het altijd druk en als mijn kinderen naar zwem- of balletles moesten, bracht ik ze op de fiets. Want autorijden kon ik natuurlijk niet.

Het is me opgevallen dat je liedjes zingt en de teksten zo goed van buiten kent. Denk je dat dat ook een gevolg is van je slechte zicht?
Ik denk het. Maar bij ons thuis werd ook altijd gezongen.

Wanneer zijn je ogen zo slecht geworden dat je niet meer zelfstandig kon rondlopen?
Op een gegeven moment, het is een aantal jaren geleden, was ik bij V&D. Ik had broeken gekocht en ik kon niet meer met de roltrap naar beneden. Toen was het duidelijk dat ik niet meer alleen op stap kon gaan.

Nu zie ik, afhankelijk van mijn stemming, nog wel wat lichte en donkere vlekken en als ik naar mijn hand kijk, zie ik de glinstering van mijn trouwring.

Ik ben nu weduwe. Mijn man is van de trap gevallen, hij was meteen dood.

Ik zou wel naar mijn dochter in Delft en naar mijn kleinkinderen in Amsterdam willen gaan, maar dat gaat niet. Dat vind ik wel erg jammer. Maar mijn zus zegt dan tegen me: niet zeuren, Han, er zijn veel ergere dingen. En dat is ook zo.

Soms, als ik zeg: wat een leuk programma was dat gisteren op tv, zeggen mensen: jij kunt toch niks zien? Maar ik heb wel verbeelding. Als er dan bijvoorbeeld wordt gezegd: die schaatster heeft een blauw jurkje aan, dan zie ik het toch voor me.

Leo Zander, Licht en Liefde
 

• Lief gebaar

Met overal oorlog, macht en geld op deze wereld krijg ik van een bewoonster de helft van haar koekje. Zo kan het dus ook! Wat een lief gebaar. Daar doe je het als vrijwilliger toch allemaal voor.

Karin Rompen

 

• Klassieke muziek

Op de afdeling was er de activiteit klassieke muziek. Een bewoner van 89 jaar vraagt: "Wat is dit hier?" Ik zeg:  "Dit is de activiteit klassieke muziek." Mijnheer kijkt rond en zegt "Aan de mensen te zien, klopt dit wel." (haha!)

Ramona Vreuls, Valkenheim