Categorie: Enkele leuke anekdotes

De jas

Iedere maandagochtend, alsof het een klein ritueel was, liep ik tijdens mijn vrijwilligerswerk in St. Anna naar de kamer van mevrouw Schumacher. Ze zat dan meestal al klaar in haar stoel, met een glimlach die je meteen het gevoel gaf dat je welkom was. Onze gesprekken waren altijd gezellig. Ze vertelde graag over vroeger: haar jeugd, haar reizen, en vooral over het mooie leven dat ze had gehad. Eén ding werd snel duidelijk: mevrouw Schumacher had een grote liefde voor mode.

Op een ochtend keek ze me met twinkelende ogen aan.
"Weet je," zei ze, "ik heb nog drie prachtige bontjassen. In Duitsland gekocht, lang geleden - toen we nog met Duitse Marken betaalden. Ze hangen allemaal nog in mijn kast. Wil je eens kijken?"

Natuurlijk wilde ik dat. Maar de jassen waren zorgvuldig ingepakt, alsof ze kleine schatten waren die niet zomaar tevoorschijn gehaald mochten worden. Dus spraken we af dat ik ze de week erna zou komen uitpakken.

Toen het zover was, bleek het inderdaad een hele klus om de jassen uit hun beschermende hoezen te krijgen. Maar het moment dat we ze eindelijk voor ons hadden liggen, was magisch. Mevrouw Schumacher wilde ze allemaal nog één keer dragen. Eén voor één hielp ik haar in de jassen, en ze straalde — alsof ze voor even terugkeerde naar een tijd vol gala’s, diners en Duitse winterdagen.

Daarna keek ze me aan en zei: “Trek jij er eens eentje aan.”
Dus deed ik dat. En eerlijk? Ik voelde me net Koningin Wilhelmina in de musical Soldaat van Oranje - alleen dan op platte schoenen. Mevrouw lag dubbel van het lachen, maar ze vond het me toch prachtig staan.

"Je moet er eentje hebben," zei ze ineens.
Maar dat kon ik natuurlijk niet aannemen. Dat hoorde niet.

Een paar weken later werd mevrouw Schumacher ziek. En dit keer knapte ze helaas niet meer op. De locatiemanager, Lilian, ging bij haar langs om te vragen of ze nog een laatste wens had. En ja, die had ze. Ze wilde dat ik een van haar bontjassen zou erven.

Lilian nam contact op met de familie, en gelukkig stemden zij ermee in.

Niet lang daarna overleed mevrouw Schumacher. En toen ik het bericht kreeg, lag er in St. Anna een prachtige bontjas klaar. Voor mij. Een jas die niet zomaar een kledingstuk was, maar een herinnering. Aan onze maandagochtenden. Aan haar verhalen. Aan haar warmte......en aan haar.

Door: Sandra Wessels, persoonlijk begeleider St. Anna