Interview met een 100-jarige……tot over 10 jaar!

Onder begeleiding van een zorgmedewerker loop ik door de lange gangen van het sfeervolle Zorgcentrum Oranjehof waar ik, aangekomen bij de kamer van mevrouw Braakman, aan haar wordt voorgesteld. In de veronderstelling dat er een familielid of kennis aanwezig is om haar tijdens het interview terzijde te staan, geef ik haar een hand om haar tegelijkertijd te feliciteren met het behalen van een mijlpaal van maar liefst 100 levensjaren. Al gauw begrijp ik waarom ik mijn vragenlijstje zonder enige begeleiding voor mevrouw kan afwerken.

Sterk geslacht

Op de vraag ‘hoe het kan dat zij op deze respectabele leeftijd nog zo jong en vitaal oogt’, antwoordt mevrouw Braakman: “Ik heb hier eigenlijk zelf nooit zo bij stilgestaan. Maar als u mij dit nu zo vraagt, kan ik alleen maar zeggen dat ik best gezond geleefd heb, zonder ooit gerookt te hebben of overmatig drankgebruik. Daarnaast kom ik van een sterk geslacht. Mijn moeder had 8 kinderen, waarvan een zus van me 104 is geworden en ietsje verderop woont nog een broer van 93. Mijn moeder is 101 jaar geworden. Zelf ben ik ook nu nog zelfredzaam. Ik heb geen hulp nodig bij het douchen, aankleden of tijdens het eten. Nee, wat dat betreft, gaat het allemaal nog prima. Op een pijntje hier of daar na, ben ik niet ontevreden”, glimlacht ze tevreden.

“Als je lief bent voor een ander, dan krijg je dit gegarandeerd terug.” Levensmotto van Wilma Braakman

Bezige bij

“Bovendien ben ik mijn hele leven al heel actief geweest”, vervolgt mevrouw Braakman. “Samen met mijn man hadden we best een grote tuin bij ons huis in Terwinselen waar we ruim 60 jaar hebben gewoond. Hier kwam je me vaak tegen om de heg te snoeien, het gras te maaien of het onkruid te wieden. Overigens niet altijd omdat ik het leuk vond, maar meer om alles netjes in orde te houden. Als afleiding gingen wij regelmatig naar vakantie-oorden als Zwitserland, Oostenrijk en het Schwarzwald. Mijn man is op jonge leeftijd door een bedrijfsongeval in de mijnen met een dwarslaesie in een rolstoel terechtgekomen. Ik heb hem daarna nog 30 jaar thuis verzorgd totdat hij op 62-jarige leeftijd overleed.

Verder heb ik altijd al een passie voor handwerken gehad (wijzend om zich heen naar geborduurde kunstwerken aan de muur). Vanaf mijn 12de ben ik gaan breien en naaien. Zo maakte ik alle kleren van ons gezin zelf. Op een gegeven moment heb ik zelfs voor handwerkwinkels gewerkt, maar ook particulieren wilden graag iets gebreid of genaaid hebben.”

Voldoende aandacht

“Aan aandacht ontbreekt het mij geen moment. Behalve dat ze iedere dinsdag even op bezoek komen, bellen mijn zoon en schoondochter mij iedere dag eventjes om te vragen hoe mijn dag was en hoe het met me gaat……geweldig toch?”, glundert ze van oor tot oor. Ook tijdens het feest dat speciaal voor mijn verjaardag afgelopen week is gehouden, waren alle naasten erbij. Zo had ik in de Gasterie hier in Oranjehof een etentje besteld voor 12 personen, waaronder onder meer mijn broer, mijn zoon, mijn schoondochter, mijn kleinzoon, mijn 2 achterkleinkinderen en enkele vrienden. Het was een geweldig feest, waarvan ik enorm heb genoten. Als kers op de taart kreeg ik op zaterdagmiddag nog een bezoekje van de burgemeester die me verraste met een mooie bos bloemen en een prachtig boek over de geschiedenis van Heerlen.”

Nog steeds onder de indruk van de nog zeer vitale mevrouw Braakman vertrek ik met de woorden: “Bedankt voor het leuke interview. Ik spreek u graag weer over 10 jaar”; Wilma Braakman hierna lachend achterlatend.