Wel een praatje, geen koffie

Reonix Göllesch en haar tien medewerkers van het grote team thuiszorg verzorgen een kleine zeventig cliënten in de Maastrichtse wijken Malberg, Caberg, Oud-Caberg, Malpertuis en Bosscherveld. 

“Cliënten moeten ons bellen als ze ziek zijn, koorts hebben of hoesten. Dan ga je nog iets beter beschermd,met mondmasker, schort en handschoenen op pad. Er zijn cliënten die dat moeilijk vinden of niet begrijpen.Die zijn ziek en bellen de zuster, die komt toch helpen?Ze zien het gevaar niet.”

Toch is er volgens Reonix weinig angst bij haar team.“Misschien komt dat omdat het nog steeds goed is gegaan.Niemand is ziek geworden en een paar cliënten waren alleen maar verdacht. Toch lopen we iedere keer dat we bij iemand binnen gaan een risico. Niet zo zeer voor onszelf, we blijven rustig in de situatie, zoals die is en beschermen ons voldoende, de angst geldt vooralvoor de cliënten zelf. En we beseffen dat je door een besmette cliënt ook anderen kunt besmetten als je niet veilig werkt.”

Reonix Göllesch probeert de cliënten zoveel mogelijk te beschermen door bijvoorbeeld de anderhalve meter in acht te nemen. “Soms is dat lastig, mensen verstaan je slechter vanwege de afstand en het mondmasker en je kunt niet iemand met de steunkousen helpen op anderhalve meter. Er zijn mensen die zeggen: zet dat kapje nou even af voor een kopje koffie. Helaas, dat gaat niet, wel een praatje, geen koffie.”

Ziet Reonix veel verschil tussen de eerste en tweede coronagolf? “Vooral de teleurstelling dat het al zo lang duurt, dat merk je wel. En we waren op weg naar de participatiemaatschappij, dat gaat nu weer terug richting individuele zorg.” Met die participatie doelt ze op activiteiten om cliënten met elkaar te verbinden, zoals samen eten, koffie drinken, maar ook contact te maken in wijk. "We stimuleerden ze bijvoorbeeld om de buren eens te vragen om boodschappen te doen. Mensen missen dat en wij ook. Nu zijn de mogelijkheden nog heel beperkt.”

Volgens teammanager Sonja Schleypen van Sevagram thuiszorg in Maastricht hebben 68 cliënten van de ongeveer 700 de thuiszorg afgezegd. “Ze zijn vaak bang om vreemden in huis te halen. Zij krijgen hulp van familie of andere mantelzorgers. Natuurlijk houden we contact om te horen of alles goed gaat, we bieden een contact om te horen of alles goed gaat, we bieden een luisterend oor.” Voor veel cliënten ligt eenzaamheid op de loer. Reonix:“Nu bezorgen we de maaltijd aan de deur. Voorheen was het contact veel uitgebreider, dat missen ze nu, veel van hen zijn op hoge leeftijd, dat tikt aan. Er is veel eenzaamheid, de een heeft er meer last van dan de ander. Ze moeten het uitzitten, het is niet anders. Want ze stellen een praatje zeer op prijs. Het breekt de dag ..”

Reonix Göllesch

 

 

 

       © 2020 Sevagram